RÜZGÂRINI ÖZLÜYORUM


e.min 69.bölüm alıntıdır.

Niye başka birisi gibi davranmaya çalışıyorsun ki. Asya’ya çok iyi bir baba olacağını biliyorsun. Benim senden başkasını asla sevemeyeceğimi, senden başkasına dokunamayacağımı biliyorsun.

Sözlerini vurgulamak istercesine... başı eğik Asi’nin... gözler Demir’de. Asi’nin bir başkasını sevme ihtimali... bir başkasına dokunma ihtimali... bunun  düşüncesi bile nasıl zorluyor demir yüreği... Asi’ye bakmaya dayanamayıp, gözlerini yere kaçırdığı anda, bir zaman tünelinde buluveriyorum kendimi...  Demir’in, Asi’nin gözlerinin içine bakamadığı her olay bir gerileme ... bir kaçış nedeni... hep böyleydi...
funda


RÜZGÂRINI ÖZLÜYORUM

Bırakıp gittiğin zaman beni 
Dünya terkediyor beni 
Bir garip duyguyla öyle 
Yapayalnız kalıyorum 
Kısa sürüyor verdiğin esenlik 
Kuşkular ikircikler içinde 
Başlıyor bekleyişin işkencesi 
Hiçbir yere sığamıyorum 
Hele bir de uzadı mı arayışın 
Unutulmak korkusuyla tedirgin 
Tükeniyor kalbimin direnci 
Aykırı sularda bungun 
Bir çürük tekne gibi 
Rüzgarını özlüyorum.

Şükrü Erbaş

BENİ RÜZGARA VERME

-Asya’yıda beni de çok sevdiğini söyle... bizi birdaha bırakmayacağını söyle.

e.min 69.bölüm alıntıdır.

 

Gözleri titreşiyor Demir’in,  yutkunarak ellerine kaçıyor... suskun kalıyor... Asi, Demir’e yüklendiğinin farkında... bu ataklar yoruyor onu da.  Elleri saçlarını alıp kulağının arkasına sıkıştırırken, Demir’in yan gözle izleyişini seyrediyorum sevdiğini... nedir bunların çektikleri?... Demir inatçı... diretiyor daha bile fazlasını... Bu tehlikeli hastalıklarda, hastanın sevdiğine genel yaklaşımı  gibi bir şey olmalı... sadece geleceğe dönük sözler vermemekle kalmayıp... kendininde doğru insan olmadığını hissettirme... gelecekte bir başkasına açık kapı bırakma çabası, Demir’de...

BENİ RÜZGARA VERME

Öfkeli bir deniz gibi
Üstünden atma beni
Yazdığın gibi silme
Yumlama parçalama
Ne yapsam kırılmaz diye
İtme koca dağlardan
Gidip gelip ağlatma
Bu bensiz yapamaz de
İçinin derinlerine sakla
Gösterme kimseye beni
Gönlünde tut bırakma
Kuşlara parçalatma
Çöllere koyup dönme
Gözden çıkarma beni
Tam her şeyimi aydınlatırken
Yeter bu kadar deyip sönme
Bir gidip bir gelip
Çocuk gibi oyalama
Korkutma yıldırma beni
Beni sakın bırakma

Afşar Timuçin

İNCİTME BENİ

e.min 69.bölüm alıntıdır.

-Ben isteyerek gelmedim Antakya’ya ...kader... teyzemin kazası olmasaydı hiç bir zaman gelmeyecektim.
-Yani keşke gelmeseydin... öyle mi?
-Belkide...

Aynen öyle diyor, Demir... zaten onca zaman ortada yokken, Asi ve kızları kendilerine bir şekilde bir düzen kurmuşken...  kader’in kendisini ‘hasta bir erkek’ olarak, ‘hasta bir baba’ olarak tekrar onların hayatına sokuşundan çok pişman...  eğer herşey ümit ettiği gibi gitmezse ve onları üzerse ... işte bu düşünce aklına geldiğine... bin pişman...  Onları üzmek yerine, onlarsız bir hayata razı çoktan. Keşke sihirli bir değneği olsaydı, zamanı geri döndürüp...  iyileşip... Asi’ye ve kızına öyle uzansaydı... eğer iyileşemeyecekse de hiç ortaya çıkmasaydı.
funda

İşte yine başbaşayız içimin acısı
yine birlikteyiz
ver elini
sus ve ne olur incitme beni

Ey kalbimin ağrısı
ver elini
çıkalım seninle soluksuz kalmadan sessizce
bu karanlık ve uğultulu ormandan

İçimin acısı, kalbimin ağrısı, aşkım
işte yine başbaşayız
ver elini
sus ve ne olur incitme beni


Cezmi ERSÖZ

HAYAL OYUNU

e.min 69.bölüm alıntıdır.

 Ne olduğunu öğrenmek istiyor Asi... Demir Asi’yi anlamamazlığa geliyor... “Bir şey mi oluyor?” Demir’in gözleri yine kaçak... Asi’nin gözleri yine dikkatli... Hesap sormaktan çok... anlamaya çalışır bir ifade ses tonunda... Demir sakınmaz bedenini, tepkilerini... ama açık vermek istemediğinden olsa gerek... son derece kontrollü bu sahnede... Masaya abanmış vaziyette, eller önde , parmaklar kenetli... hem ellerinin söylemlerini saklıyor, hem de gözlerini kaçırabileceği bir hedef yaratıyor kendine


funda
 

HAYAL OYUNU

Ellerindi ellerimden tutan
Ellerimdi ellerinden tutan...
Bıraktığı anda ellerimiz ellerimizi
Gökyüzüne vuracaktı gölgeleri ellerimizin
Kimbilir kaç martılar halinde

Bir masada karşı karşıya
Seyrederken dudaklarını senin
Dile gelmiş ilk Türkçeydik
Henüz başlamış kül rengi bahar
Ne savaş, ne barıştık biz...

Bu dünyaya yeni gelmiş bir diyar
Manolyaya gece konmuş kumrular...

 CAN YÜCEL

TAMAMLA EKSİK YANIMI

e.min 69.bölüm alıntıdır.

Karışmışlık öyle ki, bir el koparıyorken ona sinen Demir’i  Asi’den, acıyor bütün beden... Demir’in hiç bir şey olmamış gibi çekip gitmesi, hem de başka biriyle gitmesi anlaşılır şey mi?  Ara vermeden geliyor sorular... ama onun yanında bir başkası varken,  nerede cevaplar?  Bunlar  ilk taşkınlıklar... biliyorum ki Asi bildiğinden şaşmaz... şu an bedeninde bir avuç hırçın hezeyan... lakin O, Demir’den başka bir şey düşünemiyorken, hiç bir şey yapmadan duramaz

funda

"Varlığın bana yetmiyorken, yokluğunla avunmak zorundayım ! Ya al götür kalanımı. Ya da gel, tamamla eksik kalan yanımı"...

Murathan Mungan

funda

funda

 

 

 

" Ağlama artık..
Bu gidiş,hem gidiş hem kalıştır ikimiz içinde..
Ben ne kadar gitsem de kalıyorum seninle ve sen ne kadar kalsan da geliyorsun benimle.. Hoşçakal.. "

W. Shakespeare.

''BEN'' DEYİP SUSMASI

e.min 68.bölüm alıntıdır.

Demir onları bırakmak için nereden bulacak bu gücü...

funda

 

Ne kötüdür insanın aklıyla yüreği arasında çaresiz kalması. Ne kötüdür an kadar yakın, bir asır kadar uzak olması. Ve bilir misin? Ne acıdır insanın bildiğini anlatamaması... "ben" deyip susması, "sen" deyip ağlamaklı kalması.

Nazım Hikmet Ran